ಚಿಕ್ಕಬಳ್ಳಾಪುರದ ಪಿಳ್ಳಪ್ಪ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆ ಒಂದು ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ; ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪೋಷಕರಿಗೂ ಮರ್ಮಾಘಾತಕಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ. ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ತೆರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವ ಇಂತಹ ದುರಂತಗಳು ಒಂದು ಸುಂದರ ಕುಟುಂಬದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವು. ನಾವು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ತೋರುವ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಮೇಲೂ ಇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಅವಸರ ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಮಗುವಿನ ಮೇಲಿನ ನಿಗಾ ತಪ್ಪಿದರೂ ಅದು ಎಂತಹ ಭೀಕರ ಅನಾಹುತಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಘಟನೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಪೋಷಕರು ಬಟ್ಟೆಗಳ ಖರೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದಾಗ, ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಮಗು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ. ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಬಟ್ಟೆಗಿಂತಲೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮರೆಯಾದಾಗ ಇಂತಹ ದುರಂತಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.
“ಈ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಯಾಗಿದ್ದು ನೋಡುಗರನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿದೆ.”
ಈ ಸಿಸಿಟಿವಿ ದೃಶ್ಯವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಪಘಾತದ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ವಾಣಿಜ್ಯ ಕಟ್ಟಡಗಳ ವಿನ್ಯಾಸವು ಕೇವಲ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಪಾಲಿಗೆ ಸುಭದ್ರವಾಗಿರಬೇಕು. ವೆಳ್ಳಪ್ಪ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಮಗು ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಅಲ್ಲಿನ ರೇಲಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಗೇಟ್ಗಳ ಸುರಕ್ಷತಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಭೀರ ದೋಷವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಣಿಜ್ಯ ಲಾಭವು ಜನರ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಡ ಮಾಲೀಕರು ಅರಿಯಬೇಕಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು:
ಸುರಕ್ಷಿತ ರೇಲಿಂಗ್ಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ: ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಳಿಗೆಗಳ ರೇಲಿಂಗ್ಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವು ಮಗು ನುಸುಳದಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿದಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರ ಎತ್ತರವು ಮಕ್ಕಳು ಏರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರಬೇಕು.
ನಿರಂತರ ನಿಗಾ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಫಲಕಗಳು: ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಪೋಷಕರನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಫಲಕಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಮೂಲಕ ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಆಟವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಮಳಿಗೆಗಳ ಮಾಲೀಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಮಗು ಗಗನ ಸಿಂಧು ಪ್ರಸ್ತುತ ಗಂಭೀರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವು-ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎತ್ತರ, ಆಳ ಅಥವಾ ವೇಗದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ತಾರ್ಕಿಕ ಭಯ ಅಥವಾ ‘ಅಪಾಯದ ಪ್ರಜ್ಞೆ’ (Danger Reflex) ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವು ಆಟದ ಸಾಮಾನಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಆಟವಾಡಲು ಬಿಡುವುದು ಅಥವಾ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಳತೆಯಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ನಾವು ಮಾಡುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಚಲನವಲನದ ಮೇಲೆ ಪೋಷಕರು ಸದಾ ಸಕ್ರಿಯ ನಿಗಾ ಇಡುವುದು ಕೇವಲ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.
