ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಕಡತಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಆದರೆ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಾಯಬೇಕಾದವರೇ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಬಗೆದ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತದೆ. ಬುಧವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ದಾಳಿಯು ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿದೆ. ಅರಣ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಗಳಿಕೆಯ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ತನಿಖೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನೈತಿಕ ಪತನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ.
ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ ಅರಣ್ಯ ಸಂರಕ್ಷಣಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ (ACF) ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಿರಣ್ ಅಂಗಡಿ. ಅರಣ್ಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ‘ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ’ಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡಬೇಕಾದ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ, ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಸ್ತಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ವಾಮಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿದಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಹುದೊಡ್ಡ ವ್ಯಂಗ್ಯ. ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ಗಂಭೀರ ‘ಆದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸ್ತಿ’ (Disproportionate Assets) ಗಳಿಕೆಯ ಆರೋಪ ಕೇಳಿಬರುವುದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವಲ್ಲ, ಇದು ಇಡೀ ಇಲಾಖೆಯ ಘನತೆಗೆ ತಗುಲಿದ ಕಳಂಕ.
ಜುಲೈ 8ರ ಬುಧವಾರ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ತಂಡ ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಆಳ್ಕೊಳ ಸರ್ಕಲ್ ಸಮೀಪವಿರುವ ಕಿರಣ್ ಅಂಗಡಿಯವರ ಕಚೇರಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ನಿವಾಸದ ಮೇಲೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿತು. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧೀಕ್ಷಕರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಇನ್ ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ರುದ್ರೇಶ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿತ್ತು.
“ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಜೊತೆಗೆ ಕಿರಣ್ ಅಂಗಡಿ ಅವರು ಈ ಹಿಂದೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಧಾರವಾಡ ಸೇರಿದಂತೆ ಇತರೆ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲೂ ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಾಳಿಯ ವೇಳೆ ಹತ್ತು ಅಧಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ತಂಡವು ಮಹತ್ವದ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ತನಿಖೆಯನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿದೆ.”
ಈ ದಾಳಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಕೇವಲ ಶಿವಮೊಗ್ಗಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ತನಿಖೆಗಳು ಅಧಿಕಾರಿಯ ಹಳೆಯ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು ತನಿಖೆಯ ಗಂಭೀರತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅಕ್ರಮದ ಬೇರುಗಳು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ದೂರುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಈ ದಾಳಿ ನಡೆದಿದ್ದು, ಅಧಿಕಾರಿಯ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ಆಸ್ತಿ ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಧಾರವಾಡದ ಕೊಂಡಿಗಳು ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಲಿವೆ.
ಕಿರಣ್ ಅಂಗಡಿ ಅವರು ಧಾರವಾಡದಿಂದ ಶಿವಮೊಗ್ಗಕ್ಕೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದೆ. ಹಿರಿಯ ಆಡಳಿತ ವಿಶ್ಲೇಷಕರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಕೇವಲ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ಗಂಭೀರ ದೂರುಗಳು ದಾಖಲಾಗುವುದು ಹಲವು ಆತಂಕಕಾರಿ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಸ್ತುತ ಹುದ್ದೆಯ ಲಂಚಗುಳಿತನವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲದಿಂದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ‘ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಗಳಿಕೆ’ಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ. ಹೊಸ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ದೂರುಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹೊರಬರಬೇಕಾದರೆ, ಅಧಿಕಾರಿಯ ಆಸ್ತಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಅಥವಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುವಂತಿದ್ದಿರಬಹುದು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೇವಲ ಲಂಚ ಪಡೆಯುವುದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಒಂದು ಭಾಗವಾದರೆ, ಸೇವಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಸಾವಿರಾರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕೊರೆಯುವ ಗೆದ್ದಲು ಹಚ್ಚಿದಂತೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಕಾಯುಕ್ತಕ್ಕೆ ದೂರು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಕ್ರಮದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ.
ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಈ ದಾಳಿಯು ಭ್ರಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಲೋಕಾಯುಕ್ತವು ಕೇವಲ ದಾಳಿ ಮಾಡುವ ‘ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ’ (Reactive) ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನಡೆಯದಂತೆ ತಡೆಯುವ ‘ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ’ (Proactive) ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ತೆರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಕಾನೂನಿನ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ದಾಳಿಗಳು ಮತ್ತು ತನಿಖೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಸರಣಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿದೆ:
“ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ತರಲು ಕೇವಲ ಇಂತಹ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ದಾಳಿಗಳು ಸಾಕೇ ಅಥವಾ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ನೀಡದಂತೆ ನಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲಭೂತ ಮತ್ತು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ?”
